Mieszkam na wsi i przez bardzo długi okres czasu nie miałam możliwości założenia telefonu stacjonarnego. Jest to po prostu wstyd w dzisiejszych czasach. Każdy wokół posiadał telefon, jednak na mojej malej wsi były ciągle jakieś problemy.
Zawsze bałam się wyjeżdżać gdzieś na dłużej. Taka to już natura domatorki. Oczywiście nie jestem jakimś odludkiem, który nigdy nie wyjechał gdzieś dalej na wakacje czy urlop, ale po prostu zawsze odczuwam pewien dyskomfort przed takimi wyjazdami.
O przeprowadzce do innego kraju myśleliśmy już od długiego czasu. Nie była to pochopna decyzja, jednak i tak dla mnie wystarczająco trudna. Mój tata pochodzi z Finlandii, ale prawie od dzieciństwa mieszka w Polsce. Przyzwyczaił się do Polski i nigdy nie myślał o tym by wraz z mama przenosić się z powrotem do Skandynawii.
Życie bym oddala za moją najlepszą przyjaciółkę – Paulinę. Znamy się od dziecka i jesteśmy niczym siostry. Razem chodziłyśmy do jednego przedszkola, podstawówki i także razem wybrałyśmy liceum. Nigdy nie było problemu byśmy robiły cos razem. Nasi rodzice się znają i także przyjaźnią, zatem doskonale nas rozumieli.
Nie tak dawno moja mama ogłosiła, że musi wyjechać. Na początku nie zdawałam sobie sprawy z powodu jej wyjazdu. Okazało sie bowiem, że rodzice zamierzają się rozwodzić. Wiedziałam od dawna, że ich związek nie należy do tych najlepszych. Ciągle przebywali osobno. Na wakacje jeździliśmy oddzielnie – ja raz z tatą, raz z mamą.
